स्वतन्त्र समाचार सेवा / INS 
पूर्वी अफगानिस्तानमा गएको ६.० म्याग्नीच्यूडको भूकम्पले हजारौँलाई घरबारविहीन बनाएको चार दिन र रात बितिसक्दा पनि पीडितहरूले पर्याप्त सहायता नपाएको गुनासो गरेका छन्। भूकम्पपछि लगातारको वर्षाले उनीहरूको पीडामा थप कष्ट थपिएको छ।
३५ वर्षीय किसान खान जमान हनाफीले आफ्नो गाउँ शेल्टको भग्नावशेषबाट टाढा मकै बारीमा परिवारसँग रात बिताइरहेका छन्। “पानी परिरहेको छ, तर हामीलाई खुला ठाउँमा बस्नुबाहेक विकल्प छैन,” उनले एएफपीसँग भने। उनले सरकार र सहायता समूहले आफ्नो गाउँलाई बिर्सिएको गुनासो गरे।
कुनार प्रान्त, जो वन-जङ्गलका लागि प्रसिद्ध छ, भूकम्पबाट सबैभन्दा बढी प्रभावित भएको छ। आइतबार रातिको भूकम्पले यहाँका माटोका घरहरू ध्वस्त भएका छन्, बाँकी रहेका घरहरू पनि चर्किएर बस्न अयोग्य भएका छन्। यो भूकम्प अफगानिस्तानको इतिहासमै सबैभन्दा घातकमध्ये एक मानिएको छ, जसमा हालसम्म २,२०० भन्दा बढीको ज्यान गइसकेको छ भने धेरै अझै सम्पर्कविहीन छन्।
हनाफीका अनुसार, शेल्टमा ३५० र मामा गोलमा ३०० घर भए पनि केवल ६८ टेन्ट वितरण गरिएको छ। “यो ठाउँ बस्न योग्य छैन, तर हामीसँग विकल्प छैन। हामी गरिब छौँ, सरकार र सहायता समूहले हाम्रा घर पुनर्निर्माणमा सहयोग गरिदियोस्,” उनले भने।
तालिबान अधिकारीहरूले भूकम्पको क्षति व्यापक भएको र आफूहरू एक्लैले सामना गर्न नसक्ने स्वीकार गरेका छन्। संयुक्त राष्ट्रसङ्घ र गैरसरकारी संस्थाहरूले अन्तर्राष्ट्रिय सहायता घट्दै गएको र लाखौँ आप्रवासीको फिर्तीले स्रोत अभाव भएको बताएका छन्।
भूकम्पले भासिएका साँघुरा सडकहरू जोड्न तालिबानले कुनारको भिरालो जमिनमा बुलडोजर पठाएको छ। यसले आवतजावत र सहायता पुर्याउन सहज हुने अपेक्षा गरिएको छ।
खान सइद देशमाशलाई हेलिकप्टरमार्फत जलालाबादको अस्पतालमा लगिएको थियो। ४७ वर्षीय देशमाशले भूकम्पमा आफ्ना छ जना परिवारका सदस्य र सबै पशुधन गुमाए। “हवाई उद्धारले ज्यान त बाँच्यो, तर अब कसरी बाँच्ने? सबै गुम्यो,” उनले भने।
देशमाशले गाउँमा बस्न असम्भव भएको बताए। “पराकम्पहरू आइरहेका छन्, धेरै घर ध्वस्त छन्। हामीलाई अन्यत्र स्थानान्तरण गर्नुपर्छ,” उनले भने। तर ३५ वर्षीय अब्दुल आलम नेजामी भने आफ्नो गाउँ मसूदमै बस्न चाहन्छन्। संयुक्त राष्ट्रसङ्घका अनुसार, यहाँका ८५ प्रतिशत मानिस दैनिक एक डलरमा बाँचिरहेका छन्, र भूकम्पले क्षति पुर्याएका सबै कुरा पुनर्निर्माण गर्न उनीहरूलाई शून्यबाट सुरु गर्नुपर्नेछ।
“सडक खुलाउने र सिँचाइ कुलो पुनर्निर्माण गर्न आवश्यक छ,” नेजामीले भने। तर अहिले उनको ध्यान तात्कालिक जीवनयापनमा छ। “दुई–तीन परिवारलाई एउटा पाल छ, पानी चुहिन्छ, यो अस्थायी घरमा पनि पीडा छ,” उनले थपे।
मजार दारामा ४८ वर्षीय किसान जहीर खान साफीले भग्नावशेषबाट निकालिएको त्रिपालमा पनि वर्षाबाट जोगिन नसकिएको बताए। “हामी बच्चाहरूलाई पालमा राख्छौँ, तर तिनीहरूका लुगा भिजेका छन्, फेर्नलाई केही छैन,” उनले भने।
लगातारको वर्षा र अपर्याप्त सहायताले पीडितहरूको दुखमा थप नुन छर्किएको छ। उनीहरूको आशा अब सरकार र अन्तर्राष्ट्रिय समुदायको सहयोगमा अडिएको छ।
श्रोत: आइएनएस-स्वतन्त्र समाचार
स्वतन्त्र समाचार सेवा / INS का अन्य पोस्टहरु:
- भेडेटारको ‘स्काइवाक’ नयाँ पर्यटकीय रोजाइ
- खेतीको क्षेत्रफल बढे पनि म्याग्दीमा घट्यो आलुको उत्पादकत्व
- आज राष्ट्रिय सभाको बैठक बस्दै
- ‘भिन्न परिवेश, साझा आकाङ्क्षा’ नाराका साथ आज देशभर अन्तर्राष्ट्रिय युवा दिवस मनाइँदै
- आज बुधबारका लागि विदेशी मुद्राको विनिमय दर
- देशभर मनसुनी वायुको प्रभाव: पहाडी तथा हिमाली भूभागमा वर्षा र हिमपातको सम्भावना
- वनभित्र पोखरी: मुहान पनि जोगिने, वन्यजन्तु पनि अल्झिने
- देवघाट–१ का १४ सुकुमवासी परिवारलाई चाँडै जग्गा उपलब्ध गराइने
- देशैभर मनसुनी वायुको प्रभाव: आज धेरै स्थानमा मध्यमदेखि भारी वर्षाको सम्भावना
- आज प्रतिनिधि सभाको बैठक बस्दै
