स्वतन्त्र समाचार सेवा / INS 
इलामको पर्यटकीय गन्तव्य अन्तु पोखरी चार दशक अघिसम्म भैँसी चरन क्षेत्र थियो। विसं २०४० सम्म यहाँ चार गाउँका मान्छेले भैँसी चराउँथे। एकापट्टि पानीको आल थियो। अन्त पानी सुके पनि यहाँ कहिल्यै सुक्थेन। वरिपरि घर थिएन। जङ्गल पनि थिएन। तर, दिउँसै रात परेजस्तो सुनसान हुन्थ्यो। त्यो बेला दिउँसै रात पर्ने अन्तु पोखरी आसपासमा अहिले मध्यरातसम्म उज्यालै हुन्छ।
‘हामी केटाकेटी हुँदा २०–२२ भैँसी चराएको। अन्तु डाँडा, बुधेडाँडा, उनी टार, तकपत, छिरुवातिरका भैँसी चराउन र पानी खुवाउन यहाँ ल्याइन्थ्यो’, स्थानीय खगराज घिमिरेले भने, ‘दुई बजेपछि अन्धकार हुने। मान्छे हिँड्नै डराउँथे। भैँसी चराउनेहरू ढाप पोखरी ९अन्तु पोखरीको पुरानो नाम० मा पानी खुवाएर बेलैमा भैँसीलाई गोठ फर्काउँथे।’
त्योबेला काशीनाथ घिमिरे ९खगराजका बुवा०, तारानिधि घिमिरे, तीलविक्रम नेम्वाङ लगायतका सीमित घर थिए। त्यो पनि पोखरीभन्दा निकै परपर। सडक संरचना थिएन। गोरेटो बाटो थियो। तर, अहिले त्यही ठाउँ विश्वमै नाम चलेको पर्यटकीय गन्तव्य भएको छ।
पर्यटक डुङ्गा सयर गर्न र फिसिङ गर्न दिनहुँ आठ सयदेखि दुई हजारसम्म आउँछन्। साँझदेखि ‘स्पिकर’ बज्छ। मध्यरातसम्म म्युजिकमा झुम्छन्। खानु, पिउनु, नाज–गान गर्नु, क्याम फाएर गर्नु अन्तुको संस्कार भएको छ।
चरन क्षेत्रबाट पर्यटकीय गन्तव्यसम्मको परिवर्तन २०४० सालदेखि सुरु हुन्छ। त्यति बेला कृष्णप्रसाद भट्टराई जिल्ला पञ्चायत सभापति थिए। जिल्ला पञ्चायतले रु २० हजार दिएपछि पोखरी संरक्षण अभियान सुरु भयो। पोखरी संरक्षणमा स्थानीय पनि जुटे।
‘पोखरीको पूर्व र पश्चिमतर्फ पर्खाल लगाइयो। पानी जमाइयो। सरसफाइ गरियो’, खगराजले भने, ‘विसं २०५९ मङ्सिर २७ गते जिल्ला प्रशासन कार्यालयमा अन्तु पर्यटन विकास केन्द्र संस्था दर्ता भयो। त्यही संस्थाको नेतृत्वमा २०६२र६३ सालतिर नेपाल सरकारले रु ५५ हजार र पछि रु एक लाख ७० हजार बजेट दियो। त्यसले पर्खाल लगाउने र पानी जमाउने थप काम भएको थियो।’
पचासको दशकयता स्थानीय यो ठाउँलाई पर्यटकीय गन्तव्य बनाउन कस्सिएर लागेका थिए। पोखरी बनेपछि स्थानीय मिलेर सुरुमा भारतको मिरिकबाट भाडामा डुङ्गा ल्याए। पछि कोलकता गएर दुई डुङ्गा किनेर ल्याएपछि सञ्चालन भयो।
विसं २०६२/६३ तिर तत्कालीन सभामुख सुवासचन्द्र नेम्बाङले परेवा उडाएर पोखरीमा डुङ्गा सञ्चालन सुरु गरेका हुन्। त्यति बेला डुङ्गा समितिले सञ्चालन गरेको थियो। अहिले नगरपालिकाले लगानी बढाएर पालिका मातहत सञ्चालन गर्छ। र, राम्रो आम्दानी गरिरहेको छ।
सङ्घीयतापछि स्थानीय सरकारको नजर अन्तुमा पर्यो। नगरपालिकाले अन्त पोखरी र अन्त डाँडाको पूर्वाधार विकास, संरक्षण र सौन्दर्यीकरणमा करिब रु पाँच करोड खर्च गरिसकेको पूर्वप्रमुख रणबहादुर राईले बताए।
‘पोखरी वरिपरि हिँड्न नसकिने अवस्था थियो। हिलै हिलो। यहाँ आउने पर्यटक हिलोको पिरले पोखरी पस्न मन गदैनथे। खासै चहलपहल थिएन’, पूर्व प्रमुख राईले भने, ‘वरिपरि ट्रयाक बनाइयो। बत्ती लगाउने काम भयो। अहिले एकीकृत बस्तीको रूपमा काम अघि बढेको छ। विसं २०७४ मा हामी जनप्रतिनिधि भएर आउँदा खरले छाएका कटेज, होमस्टे अलि–अलि थिए। अहिले ठुलठुला होटेल बनेका छन्। अन्तुमा हामीले करिब रु पाँच करोड खर्चेर पर्यटकीय ‘हब’ बनाएका हौँ।’
पोखरीभन्दा माथि अन्तुडाँडा छ। जहाँबाट झुल्केघाम हेरिन्छ। अन्त पोखरी र अन्तुडाँडा पर्यटकका लागि पर्याय हुन्। २०७४ सालमा अन्त डाँडासम्म पुग्ने बाटो थिएन। ‘छिपिटारेदेखि अन्तु भन्ने थियो। तर, सडक डिभिजन कार्यालयले भञ्ज्याङ (पोखरीभन्दा तलको ठाउँ)सम्म सडक लगेपछि छोडेर पैसा फिर्ता गर्न लागेको थियो। स्थानीय सरकारमा हामी गएपछि सडक नभई भ्यू टावर पुग्न सकिँदैन भनेर बाटो माथि पुर्याउने काम गर्यौँ’, उनले भने, ‘अन्तु डाँडाको टावर अव्यवस्थित थियो। सङ्घीय र स्थानीय सरकारको समन्वयमा व्यवस्थित बनाइयो। खेल मैदानबाट डाँडा पुग्ने बाटो हिलाम्मे थियो। सोलिङरग्राभेल गरियो। अहिले पर्यटक सजिलै माथि पुग्छन्।’
अन्तुका अधिकांश क्षेत्रमा बत्तीको व्यवस्था गरिएको छ। त्यो बेला पर्यटकले टिकट काटेको आम्दानी एक वर्षमा रु. एक लाख मात्र हुन्थ्यो। तर फोहर मैला धेरै। ‘आन्तरिक राजस्व बढाउन नगरपालिकाले आफ्नै कर्मचारी राखेर वार्षिक रु. ५६ लाखसम्म राजस्व उठाउने काम गर्यो। पर्यटनसम्बन्धी मेला लगाइयो। प्रचारप्रसारको काम व्यापक भयो’, प्रमुख राईले भने।
हाल सङ्घीय सरकारअन्तर्गत सघन सहरी तथा भवन निर्माण आयोजनाले ‘ब्युटिफिकेशन’को काम गरिरहेको छ। अहिले सघनले चाहिँ ब्युटिफिकेशनको काम, दुई नम्बर गेटबाट आउने बाटो ढलाइ, फुट ट्रायल बनाउने काम, घेराबारा बनाउने काम र रोड विस्तारको काम गरिरहेको आयोजनाका सब–इन्जिनियर प्रकाश चापागाईँले बताए।
अन्तु घुम्न आउने पर्यटक अहिले अन्तुपोखरीको सेरोफेरोमा घण्टौँ बिताउन थालेको व्यवसायी बताउँछन्। अन्तु पर्यटन व्यवसायी सङ्घका अध्यक्ष रुद्र घिमिरे अहिले पर्यटक आउने ‘फ्लो’ बढेको बताउँछन्।
‘दिनमा ८०० देखि दुई हजारसम्म पर्यटक आउँछन्।अन्तु पर्यटन व्यवसायी सङ्घमा होटेल कटेज र होमस्टे गरेर ११० वटा छन्। सामुदायिक होमस्टे ५० वटा छन्। नियमित सेवा दिने ३५ वटा छन्’, उनले थपे, ‘पर्यटन व्यवसायी सङ्घअन्तर्गतका होटलमा ३१० जना प्रत्यक्ष रोजगार छन्।
चियाबारीका थुम्काभित्रका सुन्दर कटेज, होमस्टे, बोटिङ, सिजनेवल फिसिङ, घोडचढी, यहाँका प्रमुख आकर्षण हुन्। हाल अन्तु पोखरीमा चार वटा डुङ्गा सञ्चालन हुन्छ। एउटा डुङ्गामा चार जना बस्छन्। एक जनाले एक पटक पोखरी परिक्रमा गरेको रु. ५० तिर्नुपर्छ।
यो आम्दानी नगरपालिकाको हो। दिनभर डुङ्गा खाली बस्न पाउँदैनन्। सूर्योदय–सूर्यास्त दृश्यावलोकनका लागि अन्तुडाँडा चर्चित छ। अघिल्लो दिन आएर अन्त पोखरी डुलघुम गर्ने, रातिसम्म नाचगान गर्ने र भोलिपल्ट बिहानै उठेर अन्तु डाँडामा झुल्केघाम हेर्ने पर्यटकको समय कार्यतालिका हुन्छ।
मेची राजमार्गको कन्यामस्थित छिपिटारबाट अन्तुको बाटो छुट्टिन्छ। त्यहाँबाट करिब ११ किलोमिटरमा रहेको अन्त पोखरीमा अवलोकन गर्न लायक वस्तु धेरै छन्। सडक कालोपत्रे भएको छ। जिप, कार, भ्यान र मोटरसाइकलमा कन्यामबाट अन्तु जान सकिन्छ।
अन्तुको झुल्केघामको याम भदौ अन्तिममा सुरु हुन्छ। मौसम खुले पुस–माघ र वैशाखसम्म यो सिजन रहन्छ। अन्तुबाट देखिने सूर्योदय चित्ताकर्षक मानिन्छ। यहाँबाट सूर्योदय हेर्न बर्सेनि सयौँ स्वदेशी र विदेशी आउँछन्। ग्रामीण पर्यटनमा पूर्वको खचाखच रहने पर्यटकीय क्षेत्र भएको छ अन्तु।
अन्तुबाट उत्तरका हिमशृङ्खला, कोणधारी धुपी–सल्ला, झुम्का–झुम्का अलैँची, सिजनअनुसार फलफूल तथा अरू बालीले पनि सिँगारिएको देखिन्छ। यहाँबाट झापा, कन्याम, भारतको दार्जिलिङ, मिरिक, सिलिगुडीलगायत बजार वरिपरि झैँ लाग्छ। झापा, मोरङ, सुनसरी, सप्तरीलगायत धेरै गर्मी हुने ठाउँबाट आउने पर्यटकका लागि अन्तु बढी आरामदायी छ।
भारतको पश्चिम बङ्गालका सयौँ पर्यटक वर्षेनी यहाँ आउँछन्, दुई–चार रात बिताउँछन् र जान्छन्। तराई क्षेत्रमा गर्मी बढेका बेला अन्तुको प्राकृतिक एयर कन्डिसनमा रमाउन आउनेको घुइँचो नै लाग्छ। नेपालकै पश्चिमी जिल्ला र भारतको पश्चिम बङ्गालबाट बढी पर्यटक आउँछन्। कतिपय स्कुलका विद्यार्थी समूहसमेत अध्ययन भ्रमणमा यहाँ आउने गरेका छन्।
सूर्योदय नगरपालिकाले पर्यटनबाट नै आर्थिक समृद्धि खोजिरहेको कार्यवाहक नगरप्रमुख दुर्गा कुमार बरालले बताए। ‘अन्तु र कन्याम मात्र होइन यहाँका हरेक वडा हरेक गाउँ पर्यटकीय छन्। कृषि उपज, जडीबुटी, लोपन्मुख रेडपाण्डा, धार्मिक, सांस्कृतिक तथा पुरातात्त्विक स्थानले सूर्योदय पर्यटकीय ठाउँ हो। कोशी प्रदेश सरकारले पर्यटकीय नगरी घोषणा गरेको छ। अन्तु र कन्याम हाम्रा प्रमुख गन्तव्य हुन्। तर, अन्य ठाउँलाई समेत पर्यटनमा विकास गर्दै लैजान्छौँ। हाम्रो आर्थिक समृद्धिको प्रमुख आधार नै पर्यटन हो’, उनले भने।
श्रोत: आइएनएस-स्वतन्त्र समाचार
स्वतन्त्र समाचार सेवा / INS का अन्य पोस्टहरु:
- मनसुनबाट देशभर साढे २ लाख नागरिक प्रभावित हुने अनुमान
- आईपीएल २०२६: मिचेल मार्सको विस्फोटक ब्याटिङ, लखनउद्वारा चेन्नाई ७ विकेटले पराजित
- विश्वकप लिग-२ : आज नेपाल र अमेरिका भिड्दै
- आजको मौसम पूर्वानुमान
- राष्ट्रपतिसमक्ष महालेखापरीक्षकको ६३औँ प्रतिवेदन पेस
- सडक विस्तारसँगै सम्पदा संरक्षण
- डिजिटल अर्थतन्त्र र संरचनागत सुधार: आगामी बजेटको मार्गचित्र
- आईपीएल २०२६: मुम्बई इन्डियन्सद्वारा पन्जाब किंग्स ६ विकेटले पराजित
- आजका लागि विदेशी मुद्राको विनिमय दर
- धौलागिरि डायरी: उजाडिँदै पदमार्ग, सुस्ताउँदै पर्यटन
