कासेम वालिद 
कासेम वालिद
-
विश्व नयाँ वर्षको स्वागत गर्दैछ, तर गाजामा हामी भने यसले के ल्याउँछ भन्ने डरले ग्रस्त छौँ। यो वर्ष हामीले यति धेरै दुष्टता देखिसकेका छौँ कि भविष्यको कल्पना गर्न पनि डर लाग्छ।
अर्को वर्ष बित्यो, तर गाजामा जीवन अझै इजरायलको विनाशकारी युद्ध र विश्वको बढ्दो उदासीनताबिच फसेको छ। यो हाम्रो लागि हानि, विनाश र मृत्युको अनौठो पात्रोमा थपिएको अर्को वर्ष हो।
मार्चमा मैले इजरायलले आफ्नो नरसंहारकारी अभियानलाई अझै अगाडि बढाउन सक्छ भन्ने डर व्यक्त गरेको थिएँ। र उसले त्यसै गर्यो। इजरायलले मेरो सबैभन्दा अन्धकारमय कल्पनाभन्दा पनि अगाडि बढ्यो, कल्पनातीत स्तरको दुष्टतामा पुग्यो। त्यही दुष्टताले गाजामा हाम्रो सम्पूर्ण वर्षलाई छायाँमा पार्यो।
धेरै मानिसहरूले २०२५ का आफ्ना मन पर्ने क्षणहरूको रिक्याप पोस्ट गरिरहेका बेला मैले पनि आफ्नो संस्करण साझा गर्न मन लाग्यो। यो वर्ष मेरो लागि कस्तो थियो भनेर।
यो वर्ष ४५ दिनको युद्ध विरामबाट सुरु भयो; बमवारिबाट छोटो राहतले पनि हामीले अघिल्ला १५ महिनाको निरन्तर हत्या र विनाशको मानसिक प्रक्रिया गर्न पर्याप्त थिएन।
फेब्रुअरीमा युद्ध विरामको हिस्साको रूपमा मुक्त भएका धेरै प्यालेस्टाइनी कैदीहरूसँग भेट भएँ र इजरायली सेनाद्वारा जबरजस्ती गायब पारिएका बेलाको भयावह कथाहरू सुनेँ। तीमध्ये मेरो हाइस्कूल शिक्षक अन्तर अल-अघा पनि थिए। उनलाई पहिलो पटक देख्दा मलाई विश्वासै लागेन। उनी यति फिक्का र दुब्ला थिए कि हात मिलाउन पनि हात फैलाउन सक्दैनथे।
उनले इजरायली हिरासत केन्द्रमा “स्क्याबिज कोठा” भनिने कोठामा बिताएको लामो समयको कुरा गरे – यो कोठा जानाजानी स्क्याबिज रोग फैलाउने इन्क्युबेटरको रूपमा बनाइएको थियो। “एउटा बिहान अन्ततः मलाई हात धुन अनुमति दिइयो, तर त्यो राहतको रूपमा बदलिएन। पानीले हात छोएपछि छाला आलु उमालेर तातो भएको जस्तै उम्रिएर फुट्यो। हातभरि रगत बग्यो। अझै पनि त्यो पीडा महसुस गर्छु,” उनले सुनाए।
मार्चमा इजरायलले नरसंहार फेरि सुरु गर्यो, महिनाको मध्यतिर एकै आक्रमणमा ४०० भन्दा बढी मानिस मार्यो। गाजा प्रवेश गर्ने सबै नाका बन्द गर्यो।
अप्रिलमा सामूहिक भोकमरीका पहिला सङ्केतहरू देखिन थाले।
मे महिनामा इजरायली सेनाले म र मेरो परिवारलाई खान युनिसको पूर्वी भागबाट जबरजस्ती विस्थापित गर्यो।
त्यही महिनाको अन्त्यतिर इजरायलले नयाँ रचनात्मक सामूहिक हत्या र अपमानको रूप अपनायो, जसलाई व्यङ्ग्यात्मक रूपमा “गाजा ह्युम्यानिटेरियन फाउन्डेसन” (जीएचएफ) भनियो। अमेरिकाको सहयोगमा सुरु भएको यो संस्थाले भोकै परेका प्यालेस्टाइनीहरूलाई “भोकको खेल” को रूपमा खाना वितरण गर्न थाल्यो।
जुनमा अत्यधिक भोकका कारण म पनि जीएचएफको वितरण स्थलमा पुगेँ। त्यहाँ मैले आफ्ना जनतालाई तातो बालुवामा घस्रिएर खाना लिन खोजिरहेको देखेँ। एउटा युवकले गोलीबाट जोगिन अर्को व्यक्तिलाई ढाल बनाएको देखेँ। युवाहरू एक किलो पिठोका लागि एक अर्कालाई छुरा हानाहान गर्दै मारिरहेको देखेँ।
जुलाईमा इजरायली सेनाले मेरो घर र सम्पूर्ण छिमेक सम्म्याएर ध्वस्त पार्यो।
अगस्टमा एकीकृत खाद्य सुरक्षा चरण वर्गीकरण (आइपिसी) ले गाजामा भोकमरी भएको आधिकारिक पुष्टि गर्यो। त्यति बेलासम्म हामीसँग खान केही बाँकी थिएन, पिठो पनि होइन। हामी रातो दाल वा चराको दानाबाट पातलो रोटी बनाएर खान्थ्यौँ। त्यसको एउटा टुक्रा मेरो दिनभरिको एक मात्र खाना हुन्थ्यो।
सेप्टेम्बरमा इजरायली सेनाले उत्तरी गाजाबाट दक्षिणतर्फ अर्को सामूहिक विस्थापनको आदेश दियो, लाखौँलाई फेरि विस्थापित हुनुपर्ने दुःखमा धकेल्यो।
अक्टोबरमा अर्को युद्ध विराम सम्झौता घोषणा भयो। त्यति बेलासम्म मसँग कुनै भावना बाँकी थिएन। मलाई आफन्त, नजिकका साथी, घर र सम्पूर्ण सहर गुमाएको शोकले खाइसकेको थियो। विस्थापनको अमानवीय अवस्थाका कारण काममा निरन्तरता दिन नसकेपछि मैले दुवै फ्रिल्यान्स कन्टेन्ट राइटिङ ठेक्काहरू गुमाएँ।
गहिराइमा मलाई थाहा थियो, इजरायलले युद्ध विरामको आफ्नो पक्ष पालना गर्दैन र यो हानिको अन्तिम धागो हुनेछैन।
नोभेम्बरमा मेरो शङ्का सत्य साबित भयो। इजरायलले हामीलाई बम बारी जारी राख्यो। नरसंहार केवल उच्च, ठुलो र तीव्र हत्याबाट शान्त संस्करणमा रूपान्तरित भयो। इजरायली भूमि कब्जा जारी रह्यो, तथाकथित “पहेँलो रेखा” निरन्तर विस्तार हुँदै थप भूमि निल्दै गयो, जसमा मेरो छिमेकको बाँकी भाग पनि पर्यो। त्यही महिना विश्वको उदासीनता अझ स्पष्ट भयो – सरकारहरूले इजरायलको युद्ध विराम उल्लङ्घनको निन्दा गर्नुको सट्टा ३५ अर्ब डलरको ग्यास सम्झौताजस्ता पुरस्कार दिए।
डिसेम्बरमा कठोर जाडोले पालहरू डुबायो, भवनहरू भत्किए। शिशुहरू हाइपोथर्मियाबाट मर्न थाले।
यो दुःखको वर्षबाट यदि म एउटा घटना मेमोरीबाट मेटाउन सक्थेँ भने त्यो जीएचएफ स्थलको मेरो यात्रा हुन्थ्यो। त्यहाँ देखेका दृश्यहरू दुष्टताको चरम स्तर थिए। अझै पनि जीएचएफ जाने र फर्कने बाटोमा पर्ने ठाउँहरू हुँदै हिँड्दा डरको भावना हट्दैन।
आज, जब म आफ्नो पाल शिविरका वर्षातले डुबेका साँघुरा गल्लीहरूमा हिँड्छु, म आफैँलाई सोध्छु : घर, जागिर र प्रियजन गुमाएपछि पनि यी सबै मानिसहरू किन जीवनमा अडिएर बसेका छन्?
मलाई थाहा भएसम्म यो आशा होइन; यो विवशता र भाग्यको अधीनताको मिश्रण हो।
सायद किनभने गाजामा समय स्थिर भएको छ। यहाँ विगत, वर्तमान र भविष्य एकैसाथ घटित हुन्छन्।
यहाँ समय तीर होइन – उड्दैन। यो एउटा वृत्त हो जसले सुरु र अन्त्यलाई जोड्छ, र तिनीहरूबिच अनन्त भयावह पीडाका अध्यायहरू हुन्छन्।
भौतिक शास्त्रका आधारभूत नियमहरूले विगत र वर्तमानबिच भेद गर्दैनन्, गाजाको ट्र्याजेडीले पनि गर्दैन।
पेन्डुलमको दायाँबाट बायाँतर्फको गति उल्टो दिशाको उही गति हो, उही ऊर्जा र गतिसँग। हामीले प्रक्रिया सुरु नगरेसम्म विगत र भविष्य पहिचानयोग्य हुँदैनन्।
पछिल्लो समय मैले गाजामा रेट्रोकज्यालिटीको विचार मनोरञ्जन गर्न थालेको छु, जहाँ भविष्यले विगतलाई प्रभावित गर्छ वा प्रभाव कारणभन्दा अगाडि हुन्छ। भवनहरू आफैँ भत्किरहेको देख्दा म कल्पना गर्छु कि इजरायली विमानहरूले भविष्यमा तिनलाई बम बारी गर्छन्, तर हामी अहिले नै तिनलाई विघटित भएको देख्छौँ।
निश्चय नै कसैले तर्क गर्न सक्छ कि भवनहरू गाजामा अझै भत्किरहेका छन् किनभने ती पहिले नै इजरायली बमवारिबाट क्षतिग्रस्त थिए। तर यो पनि सत्य हो कि इजरायलले प्यालेस्टाइनीहरूले पुनर्निर्माण गरेका कुरालाई बम बारी गर्छ। एउटै भवन बारम्बार बम बारी र पुनर्निर्माण हुन्छ, त्यसैले वर्तमानको प्यालेस्टाइनी ध्वंशावशेष भविष्यमा इजरायली बमले नष्ट भएको कल्पना गर्नु धेरै टाढाको कुरा होइन।
विश्व नयाँ वर्ष र राम्रो भविष्यतर्फ हेर्दै गर्दा गाजामा हामी आउने कुराबाट डराउँछौँ। हामी याद गर्न नसक्ने विगत र कल्पना गर्न नसक्ने भविष्यबिच फसेका छौँ।
हामी नयाँ वर्षको सङ्कल्प पनि गर्न सक्दैनौँ किनभने हाम्रो जीवनमाथि हाम्रो कुनै नियन्त्रण छैन।
म चिनी कम खाने चाहन्छु, तर इजरायलले गाजामा सबै खाना रोकेर यो मेरो लागि गरिदिन सक्छ।
म पौडी सिक्ने चाहन्छु, तर समुद्रमा पाइला राखेँ भने इजरायलले गोली हान्न सक्छ।
म आफ्नो आँगनमा बिरुवा रोप्ने चाहन्छु, तर त्यहाँ पुग्न पनि सक्दिनँ।
म आमालाई उमराह गराउन चाहन्छु, मक्काको मस्जिद अल-हराम भ्रमण गराउन, तर इजरायलले हामीलाई यात्रा गर्न दिँदैन।
सायद मेरो एक मात्र सम्भव नयाँ वर्षको सङ्कल्प चिसो पानीले नुहाउन अभ्यस्त हुने हो; ग्यास र दाउराको अभावले यो इच्छा पूरा गर्न सजिलो बनाइदिन सक्छ।
गाजामा योजना बनाउने कुरा केही छैन, तर इच्छा गर्ने कुरा सबै छ।
श्रोत: अल जजिरा
(यो लेखमा व्यक्त विचार लेखकका आफ्नै हुन् र यसले अल जजीराको सम्पादकीय नीतिलाई आवश्यक रूपमा प्रतिबिम्बित गर्दैन।)
श्रोत: आइएनएस-स्वतन्त्र समाचार
