‘हामी नर्कबाट फर्कियौँ’: रुसी कब्जामा रहेको सहरबाट ज्यान जोगाएर फर्किएका युक्रेनी नागरिकको पीडा

रुसी कब्जामा रहेको युक्रेनको सीमावर्ती सहर ओलेस्कीमा विगत केही वर्षदेखि बिताएको जीवनलाई ओल्हा केवल एउटा शब्दमा वर्णन गर्छिन्— “भयावह”।

उत्तरी युक्रेनको चेर्निहिभ क्षेत्रमा बसबाट ओर्लिने क्रममा उनका श्रीमान् भ्याचेस्लाभले आफ्ना भावना यसरी व्यक्त गरे— “हामी नर्कबाट फर्केका छौँ।”

वर्षौँदेखि एक अर्काबाट बिछोडिएका आफ्ना परिवार र प्रियजनहरूसँग पुनः मिलन हुन पाउँदा यो दम्पतीसहित रुसी नियन्त्रणमा रहेको ओलेस्की सहरका सयौँ बासिन्दाहरूको आँखामा आँसु र अनुहारमा राहतको महसुस देखिन्थ्यो। रुसले फेब्रुअरी २०२२ मा पूर्ण स्तरको आक्रमण सुरु गरेकै सुरुवाती दिनहरूमा ओलेस्की सहर नियन्त्रणमा लिएको थियो। एकातिर ड्निप्रो नदी र अर्कोतिर रुसी फौजको घेराबन्दीमा परेको यो सहर युद्धको प्रत्यक्ष मारमा परेको थियो।

ओल्हा र भ्याचेस्लाभ आफ्ना दुई वयस्क छोराछोरीसँगै ओलेस्कीमा बसोबास गर्दै आएका थिए। सहरमा निरन्तर भइरहेको गोलाबारी तीव्र बन्दै जाँदा भाग्ने बाटोहरूमा बारुदी सुरुङ बिछ्याइएको र ड्रोन आक्रमणको जोखिम उच्च रहेकाले सहर छाड्ने प्रयास झन् खतरनाक हुने डर उनीहरूमा थियो।

सामग्रीहरूको अभाव खड्किँदै जाँदा खाद्यान्नको खोजीमा बारुदी सुरुङ बिछ्याइएका क्षेत्रहरू पार गर्न बाध्य हुनुपरेको दम्पतीले बताए। “मानिसहरू जीवित रहनका लागि मात्रै बारुदी सुरुङमा गोडा राख्न पुग्थे, कसैको मृत्यु हुन्थ्यो त कोही अपाङ्ग बन्थे,” ओल्हाले भनिन्। बाहिर निस्कन डराएकाहरूले बाँच्नका लागि बगैँचामा उम्रेका घाँसपात पकाएर खानुपरेको थियो। स्थितिमा सुधार आउने कुनै लक्षण नदेखिएपछि सहर छाड्नुको विकल्प नरहेको उनीहरूले महसुस गरे।

यो अवसर तब आयो जब अमेरिकाका प्रथम महिला मेलानिया ट्रम्पको पहलमार्फत खेरसोन क्षेत्रमा मानवीय युद्धविराम लागू भयो। यसले विगत चार वर्षयता सो क्षेत्रमा पहिलो पटक शान्तिको वातावरण सिर्जना गर्‍यो र सर्वसाधारणलाई सुरक्षित बाहिर निस्कने बाटो खोलिदियो।

ओलेस्की र यसको आसपासका क्षेत्रमा करिब ६,००० मानिसहरू बसोबास गर्दै आएकामा सहरभित्र मात्रै १,७०० जना बाँकी रहेको अनुमान गरिएको छ। बाहिरिन चाहने बासिन्दाका लागि शुक्रबार चार घण्टाको निश्चित समय सीमा दिइएको थियो, जसमा ७५० जनासम्मका लागि २५ वटा बस र अशक्तहरूका लागि एम्बुलेन्सको व्यवस्था गरिएको थियो।

रुसी कब्जामा रहेको भूभाग हुँदै दक्षिणी रुस र त्यसपछि बेलारुस भएर शनिबार उद्धार गरिएकाहरू चेर्निहिभस्थित सैन्य परिसरमा पुगेका थिए। विमानस्थलको मैदानमा कतिपय वृद्धवृद्धाहरू यति कमजोर भइसकेका थिए कि उनीहरूलाई स्ट्रैचरमा बोकेर ल्याउनुपरेको थियो।

पुनः मिलनका क्रममा भावुक दृश्यहरू देखिए। मिहाइलो पाल्ली आफ्ना छोरीहरू दाशा र आन्यालाई अँगालो हाल्दै खुसीका आँसु बगाउँदै थिए। “हाम्रो घरको बाथरुममै बमले प्वाल पारेको थियो, ड्रोन र मिसाइल आक्रमण निरन्तर हुन्थे,” मिहाइलोले भने, “परिवारले चिन्ता गर्छन् भनेर मैले यी विवरणहरू पहिले उनीहरूलाई भनेको थिएन।”

ओलेस्कीका अर्का दम्पती तेतियाना र भ्लोदिमिरको घर तीन वर्षअघि नै जलेर नष्ट भएको थियो, र उनीहरू छिमेकीको खाली घरमा बसिरहेका थिए। उनीहरूका लागि पनि सुरक्षित हुने बित्तिकै सहर छाड्नु सहज निर्णय थियो।

सहरबाट बाहिरिन सफल भएकाहरू अहिले आफ्ना पछाडि छुटेका छिमेकीहरूको चिन्तामा छन्। यद्यपि, युद्धको नर्कबाट बचेर आएका यी नागरिकहरूका लागि अब नयाँ चुनौती भनेको कहाँ जाने र आफ्नो जीवन कसरी पुनः सुरु गर्ने भन्ने नै हो। मिहाइलो पाल्ली भन्छन्, “म आफ्नो परिवारको पालनपोषणका लागि जुनसुकै काम गर्न तयार छु— खन्ने, खन्ने, रोप्ने वा निर्माण गर्ने।”

ओल्हाले थपिन्, “यदि हामी नर्कमा पनि बाँच्न सफल भयौँ भने, यहाँ पनि अवश्य जीवन बिताउन सक्नेछौँ।”

श्रोत: आइएनएस-स्वतन्त्र समाचार

एजेन्सी का अन्य पोस्टहरु:
Independent News Service (INS)

सम्पर्क
आदर्श मार्ग, थापाथली, काठमाडौ
इमेल : freedomnews2022@gmail.com

सोसल मिडिया

© 2021 Freedom News Service Pvt Ltd. All rights reserved

Copy link