(धुन्चे र बेत्रावती, रसुवा)— भदौ १०, २०८३ (अगस्ट २६) को बिहान गीतामाया डंगोल नुवाकोटको उत्तरगया पब्लिक स्कुलको क्यान्टिनमा थिइन्। त्यही बेला विद्यार्थी दौडँदै आए र भने– बाढी आयो।
उनले पत्याइनन्। ती विद्यार्थीलाई भनिन्, “पहिलेजस्तै सानै आएको होला, तिमीहरू झुक्याउँदै छौ।”
बच्चाहरूले भने, “यो पहिलेभन्दा ठूलो हो। सरले भन्नुभएको हो।”
गीतामाया नदीको एकदमै छेउमा उभिएकी थिइन्। “यता दौडिएको भए म बाँच्दिनथेँ,” उनले अर्को छेउ देखाउँदै भनिन्।
उनी विद्यालय भवनपछाडि डाँडोतिर उक्लिइन्। ३–४ घण्टा हिँडेर सुरक्षित ठाउँ पुगिन्। २ दिन पहाडमै बसिन्, त्यसपछि नुवाकोट झरिन्। ५ दिनपछि उनी आफू बसेको ठाउँ हेर्न फर्किइन्। केही सामान झिक्न होइन, उनी भन्छिन्, “हेर्न मात्रै।”
घर …
